Improvisations by Henri van Zanten» Category ‘Writings and Freestyle’ | Improvisations by HvZ

Curator X ‘State of the Arts’ Speech at DPC2

henri — Sun, 03 Aug 2008 07:46:04 +0000

Here is the complete text of the speech written for the opening of the Depression Promotion Centre 2 by Curator X. It is in Dutch, unfortunately. And even more so because Curator X – still recovering from a light heartattack- hasn’t given permission to translate the speech into English. According to him it’s an internal Dutch affair. Wat i can say is that the speech is a witty, aggressive and clever attack on the commercialization of art and the treason of art…”Not even a pimp tells his whores how to fuck” as Mc Wisecrack has it in his ‘Art the state(ment)’ rap.

Curator X heet U Welkom in DPC2=Salonfähig_{Nota bene: cursieve gedeelten zonder bronvermelding zijn citaten van gangbare meningen en cliché’s}

Kunst? Ja wat is kunst? Iets met kwaliteit dat kwantiteit weet te genereren, toch! Oftewel de gemiddelde smaak en trendvolgerij als maatstaf voor uitmuntenheid! Uitmuntend vanuit het profijtbeginsel geredeneerd dan, dat is een woordspeling te ver bijna. Uit de kunstenaar munt slaan trouwens ook zo’n toepasselijk uitdrukking, vooral als mooie dooie! Vincent van Gogh had tijdens zijn leven er heus wel oor naar gehad grote bedragen op zijn bankrekening te zien regenen…

Nee, lijden en armoede zijn goed voor de kunstenaar, krijgt-ie zijn inspiratie van en zijn dan welverdiende 90% transpiratie, terwijl hij als ieder gewone sterveling zelf al uit hetzelfde % water bestaat. Al doet hij er nog zoveel wijn bij. Want dat moeten we ook niet vergeten, kunstenaars zijn niet alleen aan zichzelf verslaafd, ook aan alcohol, drugs, aandacht, hoeren en buitenbeentje zijn..”

Maar ja kunst? Kunst komt toch gewoon van kunnen. Iets wat gekund is. En een kunstenaar is niet iemand die naar wordt van kunsten. Een kunstenaar is iemand wiens leven staat naar het kunnen van kunsten. Met of zonder droog brood of gemeentepils. En dat dan vol continu, als genadeloos slachtoffer van eigen enthousiasme, obsessie, idealisme, waaghalserij, opstandigheid en zelfs als je pech hebt utopisme…!

Althans dat is mijn favouriete type kunst-er-naar. Maar in die kleinste etnische minderheid die zij vormen, in ons heerlijk vol hol landje, zijn er ook de rustige, de gedege, de duidelijke, de illustratieve, de vakidiotische, de traditionele, de naïeve , de genezende en de amateur-kunstenaar
(mooi woord- betekent ‘de liefhebber ‘ met ‘mijn doek, ik heb u lief!’ dat soort associaties)

Al deze rare vogels – verwant aan rare (frans) en rare (eng.) die allebei zeldzaam betekenen – Al die vogels van diverse pluimage, zult u in DPC2=Salonfähig dan ook allemaal ongestoord in elkaars bijzijn aantreffen. In levende lijve of door hun kunstwerken. Voor wie daar oog voor heeft natuurlijk. En die hoeft niet bij de ingang ingeleverd te worden….

Ieder mens is een kunstenaar zei Joseph Beuys. Zo ver zou ik niet willen gaan. Maar ieder mens heeft wel het vermogen van kunst te houden, daar hoef je geen verstand van te hebben, je krijgt er hooguit verstánd van, in bepaalde opzichten en met zekere inzichten. Want kunst kan geen vrijblijvende aangelegenheid zijn, daarvoor is de levens-investering die de kunstenaar nodig heeft, te bepalend. Roep niet in de woestijn daar krijg je dorst van volgens Van Zanten en dat daar ben ik het wel mee eens. Je hebt daar trouwens geen woestijn voor nodig, voor die dorst. Nadrukkelijkheid daar krijg je een houten bek van! Maar het is juist die kunstenaar die dorst naar kennis en verlichting, die het levende bewijs is dat je niet doof kunt zijn voor de ware roeping. En voor wie dit teveel wordt, te hoog gegrepen is of acacadabra vindt-dat geldt ook deelnemende kunstenaars! - , wil ik alleen maar zeggen dat in mijn opinie -Curator X zijnde- kunst zó moet zijn. Anders is het slechts kunstnijverheid in overeenstemming met de tijd zoals Thomas Bernhard dat Ludwig Wittgenstein liet zeggen in zijn stuk Ritter,Dene,Voss naar aanleiding van een paar portretschilderijen.

Het enige wat de gemiddelde mens met de kunstenaar lijkt te hebben is het idee dat die kunstenaar precies
van zijn persoonlijke belastingsgeld misbruik maakt. Alsof alle andere belastingsgeld-toepassingen nuttig zijn , alleen kunst niet. En met dat misverstand eigent die gemiddelde mens zich als het ware een macht over de kunstenaar toe. Als een volkgericht. Hetgeen mij met een gedachtesprong brengt op de schilder A. Schricklgruber uit Oostenrijk, die ook zijn miskende kunstenaarschap moest zien te compenseren. En hij deed dat met een woelige politieke carriere, daarbij getuigend van een grote bezetenheid en werklust. Dit is toch wel een AH-Erlebnis waard, nietwaar, dames en heren? Hoewel ik vrees dat velen nu denken aan Bonuskaarten en Airmiles en op kleintjes letten.Tot slot >volgens mijn stellige overtuiging is >

Kunst is geen gunst > of wie? met wie? luncht? Het tegendeel is waar! > Kunst met de k van karakter en krater lyncht wat niets gunt! > Komt dat zien > de kunstwerken! > Markgericht, Targetbewust, Klantvriendelijk, ja zelfs bereid aan de schandpaal van de hype te gaan! > Of om met een reklameblok aan het been > in het open riool van de media te stappen > die naar eigen zeggen zelf de grote boodschap zijn

_{^{voor de Grand Opening.van Depression Promotion Centre 2 op 18-7-2008 19.45-20.01 >}}Water & Brood!

^{Post Scriptum}

^{alleen mensen praten
beeldende kunst spreekt}

^mensenpraat

^{luchtvervuiling
conceptconstipatie
apathisch napraten en -apen}

^{met de opgestroopte mouwen
zijn de apen gevlucht}

^{kwaliteit is compleet
compleet misplaatst}

^{kwantiteit is zo vol als een file en zo tijdelijk als het maar zijn kan}

^{sssstt > beelden!!}

Only people talk, Art speaks! That’s Curator X’s conclusion. I personally feel a growing silence and thoughtless peace when i wander through a good exhibition like in the DPC. Nevertheless, let’s wish Curator X a quick recovery, so we can have live discussions with him again. Oh yes, something totally different, sorry for the strange insinuations Webmeister Ziegenmalte made in the last post. He is on holiday now.

The final words are reserved for Wittgenstein (in paraphrase): If it isn’t possible to talk about something, you better shut up about it

Punk Research Centre presents itself for first time with a wild improv by Frauduleus

henri — Thu, 08 May 2008 20:59:07 +0000

The Punk Research Centre (PRC) presented itself for the first time to the general public on the 1st of May 2008 in Exit / Rotterdam. The PRC created with it’s performance squad Frauduleus – consisting of the PRC founders Prof. Sidhy Idiopath and Stigmadome – a wild and yet controlled improvised atmosphere of astonishment and revolutionary potential. Using staccato cut video clips projected on them and the soundtracks as accompaniment for their freestyle and Sprechgesang. Of course the reactionary members of the audience said it was old-fashioned and had been done before. But those living in the present took the improvised presentation of the PRC’s definition, ideology and style, all in their own way. This was just a modest warming up.It served as dissonant/dissident upbeat for Fuck the Writer’s first appearance with the new line up of his band the Illiterates and with repertoire from their coming cd. The brilliant, lively and critcal songs of FTW were welcomed like a spring rain. When FTW said Punk didn’t exist anymore, he actually used a punk-like provocation and a historical definition of the term punk. Prof. Sidhy is operating from a far wider interpretation. To be continued…

Bluebeard framed in nightmarish phototheatre (1992)

henri — Wed, 31 Oct 2007 04:04:04 +0000

It was the the photographer Wink van Kempen – who gave me good advice and support at the beginning of my career and made brilliant photo’s for my catalogue Theatrical Research since 1984 and for many other occasions – who proposed to create a new artform: phototheatre! His motivation was simple: as theatre is only in the moment and evaporates in time and photography on the other hand freezes sublime moments into timeless scenes, why not use the latter to create a kind of stopmotion interpretation of drama.

The first story we chose to use for this purpose was that of Bluebeard. After some research it became clear that historically speaking there was very little to hold onto. So i started off writing my own interpretation in a series of poems in prose. In itself a kind of stopmotion. There was no real plot. There were scenes, suggestions of drama, flashes of metaphysics and pure poetry. The title i gave to it was Bluebeard paints his beard.

Then we started making the photo’s (slides). The first presentation was a tape-slide production we produced commissioned by RoTheater in Rotterdam. After one show – only for the group – it wasn’t shown again. The form was too revolutionary for normal people working in normal theatre. They were shocked and thought it an unforgivable sign of vanity that I had acted Bluebeard myself. How pathetic. However we weren’t allowed to take the tape and slides. RoTheater had paid for it, so it was their property, although they didn’t like it (i.e. grasp it). However years later we wanted to show it in a retrospective. We informed, but it had been thrown away when they moved into their own theatre. Unbelievable disrespect and stupidity. I only tell this anecdote as counterpoint to the silent immortal beauty of photography. Of course we had kept the originals.

In 2002 only the slides were shown in random order, projected on the name Bluebeard in Gothic letters. No text. That was in the Oh no not again exhibition.

But apart from the theatrical presentation, the photographic interpretation of Bluebeard and the poems in prose have inspired me to work on a graphic symbiosis together Willem Westerik. Here are the first pages of this work in progress.

Birds sing, eggs are silent

henri — Mon, 25 Jun 2007 02:32:38 +0000

My first poem was a clumsy prayer i wrote in my diary, to get rid of the need of a god but me. Through the years my writing developed into verbal voodoo, white magic, the way i do it. Yes, i do poetry. Whether it is rap or love-poem or sad incantation or wordy medicine. Combining the impossible to survive that part of life that is forced upon us. Sudden silence. That’s my thing. I write to end up speechless. Take a bite.This is my first loop-mantra for example:

THEVISIBLEWORLDISBUTAMIRROR THEREISNOWAYTOSEEANERROR JUSTPOLISHTHEOBVIOUS WITHTHEDIAMONDDUSTOFWHATMUSTBE THEVISIBLEWORLD…ETC.